روایتی جدید از اتهام‌های قدیمی؛ مواجهه جامعه صهیونیستی با واقعیت عریان نسل‌کشی در غزه - حمایت آنلاین

شهادت نظامیان صهیونیستی درباره جنایت‌های ارتش این رژیم در غزه، واکنش‌های تندی را در بخش عمده‌ای از ساختار سیاسی رژیم صهیونیستی به دنبال داشته است.

به گزارش الجزیره، شکاف‌های سیاسی عمیق در اراضی اشغالی، به‌ویژه در آستانه انتخابات ماه اکتبر رژیم صهیونیستی، بسیار شدید است؛ واکنش خشمگینانه به یک مستند جدید درباره اقدام‌های ارتش این رژیم در جنگ نسل‌کشی‌ علیه غزه، مسئله‌ای را آشکار کرده است که بخش عمده‌ای از ساختار سیاسی و رسانه‌ای رژیم صهیونیستی در مورد آن اتفاق نظر دارند.

تعداد اندکی از اتهام‌های اصلی مطرح‌شده در مستند نازا که توسط فیلم‌سازان صهیونیست، یووال آبراهام و راشل زور ساخته‌شده، تازگی دارند؛ گزارش‌هایی درباره اینکه ارتش رژیم صهیونیستی برای تعیین اهداف در غزه به سیستم‌های هوش مصنوعی متکی بوده است، سیستم‌هایی که اغلب برای کشتار فقط یک فرد شناسایی‌شده، ساکنان کل یک ساختمان را به کام مرگ می‌کشاندند، پیش‌تر در آوریل ۲۰۲۴ منتشر شده بودند.

دیگر اتهام‌های علیه رژیم صهیونیستی، ازجمله ارتکاب نسل‌کشی، ایجاد عمدی قحطی و کشتار غیرقانونی کودکان نیز در داخل اراضی اشغالی چندان مورد توجه قرار نگرفته‌اند؛ در مقابل، فیلم نازا NAZA موجی از انتقاد‌ها و حمله‌های تند را در سراسر اراضی اشغالی برانگیخت و این اتهام‌ها را به کانون بحث‌های سیاسی این رژیم کشاند.

میکی زوهار، وزیر فرهنگ، در واکنش به نخستین اکران این فیلم در جشنواره فیلم ونیز که با تشویق ایستاده و ۲۵ دقیقه‌ای تماشاگران همراه بود، خواستار سلب تابعیت کارگردانان و تحقیق سازمان اطلاعات داخلی درباره آن‌ها به اتهام خیانت شد.

ایال زامیر، رئیس ستاد ارتش، ادعا کرد که این فیلم مبتنی بر اتهام‌های واهی و تحریک‌آمیز است و دستور تحقیقات حقوقی برای شناسایی منابع نظامی و اطلاعاتی آن را صادر کرد.

بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی نیز با استناد به همین فیلم، پیشبرد قانونی را برای سلب تابعیت کسانی که سربازان رژیم را بدنام می‌کنند، در دستور کار قرار داد؛ هم‌زمان در شهر ساحلی اشدود، شعار‌هایی با مضمون «خائن» خطاب به کارگردانان بر روی دیوار‌ها نقش بست.

اورلی نوی، از سردبیران نشریه لوکال کال Local Call که برای نخستین بار بسیاری از اتهام‌های مطرح‌شده در این فیلم را منتشر کرده بود، گفت: واقعا نمی‌توان ابعاد این جنون را از خارج از مرزها درک کرد؛ آن‌ها به دوستان و خانواده‌های فیلم‌سازان یووال آبراهام و راشل زور حمله می‌کنند؛ صحبت از لغو تابعیت آن‌هاست؛ از شین‌بت، سرویس امنیت داخلی اسرائیل می‌خواهند که درباره آن‌ها تحقیق کند؛ آن هم صرفا به خاطر ساخت یک فیلم و ماجرا فقط به سیاستمداران محدود نمی‌شود؛ خبرنگارانی که انتظار می‌رفت نوعی همبستگی نشان دهند، در حمله به آن‌ها با یکدیگر رقابت می‌کنند. وضعیت ترسناکی است.

• بیشتر بخوانید:
• پس‌لرزه افشای سیستم کشتار جمعی غزه در کابینه رژیم صهیونیستی
• روایت‌گری مستند از کشتار نظام‌مند رژیم صهیونیستی در غزه در جشنواره فیلم ونیز

انکار

در اواخر سال ۲۰۲۵، کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران گزارشی از تشدید سانسور و آزار و اذیت در اراضی اشغالی منتشر کرد؛ خبرنگاران صهیونیست به این نهاد گفتند که رویکرد رسانه‌ها به بخشی از تلاش‌های جنگی تبدیل شده و به تبع آن، دیدگاه صهیونیست‌ها را نسبت به جنگ غزه به‌شدت شکل داده است.

در اکتبر ۲۰۲۵، پژوهشی از سوی اندیشکده صهیونیستی مولاد Molad نشان داد که فقط ۳ درصد از پوشش خبری کانال ۱۲ در ۶ ماه نخست جنگ، به بحران انسانی غزه اشاره داشته است؛ از میان ۲۰۶ تصویر و کلیپ ویدیویی مرتبط با جنگ که توسط این شبکه به‌عنوان پربیننده‌ترین کانال رژیم صهیونیستی پخش شد، فقط ۲ مورد تلفات غیرنظامیان فلسطینی را نشان می‌داد.

با وجود این، پیش از اکران فیلم، نظرسنجی‌ها حاکی از آن بود که بیشتر صهیونیست‌ها پوشش خبری مربوط به عملکرد ارتش در غزه را متوازن می‌دانستند.

آنات ساراگوستی، حقوقدان و خبرنگار که مسئولیت بخش آزادی مطبوعات در اتحادیه خبرنگاران رژیم صهیونیستی را بر عهده دارد، درباره شوک ناشی از انتشار این فیلم گفت: گمان می‌کنم دلیلش این بود که رسانه‌های جریان اصلی در اسرائیل رفتار ارتش در جریان جنگ غزه را بررسی نکردند و جنگ را به‌ندرت از زاویه دید فلسطینی‌ها پوشش دادند؛ رسانه‌های اسرائیل به‌ندرت درباره تلفات انسانی و ابعاد بحران بشردوستانه در غزه گزارش می‌دادند.

او ادامه داد: آنچه این شکاف را عمیق‌تر می‌کرد، یک روایت سراسری ریشه‌دار بود: اینکه جنگ به اسرائیل تحمیل شده است؛ در این روایت، مرگ فلسطینی‌ها نه به‌عنوان نتیجه رفتار اسرائیل، بلکه به‌عنوان خسارت جانبی (پیامد ناخواسته) که تاکتیک‌های دشمن بر اسرائیل تحمیل کرده، تصویر می‌شد.

انبوه جمعیت خشمگین

دانیل بار-تال، جامعه‌شناس سیاسی صهیونیست، گفت: حتی خبرنگارانی که معمولا از جناح مخالف نتانیاهو حمایت می‌کنند، هم از سازندگان این فیلم انتقاد کرده‌اند؛ اسرائیلی‌ها وقوع نسل‌کشی را انکار می‌کنند؛ حتی تمام احزاب مخالف نیز به موج انتقاد‌های تند علیه سازندگان فیلم پیوستند.

لحن به‌کاررفته علیه سازندگان فیلم، از سوی برخی از برجسته‌ترین رقبای سیاسی نتانیاهو ازجمله گادی آیزنکوت، فرمانده پیشین ارتش و نفتالی بنت، نخست وزیر پیشین رژیم صهیونیستی نیز تکرار شده است.

نوی گفت: هرچه به زمان انتخابات نزدیک‌تر می‌شویم، همه چیز شدت می‌گیرد، اما گمان می‌کنم تازه اکنون است که ابعاد این فاشیسم برای ما که ساکن اینجا هستیم، آشکار می‌شود؛ خبرنگاران، سیاستمداران و رسانه‌ها در حال شکل دادن به نوعی ماشین تحریک و نفرت‌پراکنی هستند.

انتهای پیام/