پشت پرده افزایش تلفات در بازداشتگاه‌های مهاجرتی آمریکا - حمایت آنلاین

پریسیلیانو ترخو ریکانو در دوران بازداشت در مرکز بازداشت استوارت در ایالت جورجیای آمریکا دچار علائم شدیدی از جمله سرفه خونی و درد شدید شد. او پس از هفته‌ها تلاش برای دسترسی به مراقبت‌های پزشکی، به بیمارستانی در همان نزدیکی منتقل شد. 

اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) زمانی که او در کما به سر می‌برد، به‌طور رسمی او را از بازداشت آزاد کرد. او کمتر از ۲ هفته بعد بر اثر نوعی سرطان خون (لوسمی) تهاجمی جان خود را از دست داد.

نام ترخو ریکانو در پایگاه اینترنتی آیس به‌عنوان یکی از افرادی که در دوران بازداشت این اداره جان باخته‌اند، ثبت نشده است؛ همچنین به دلیل تغییرات اخیر در سیاست‌ها، آیس درباره علل مرگ او که اندکی پس از آزادی از مرکز استوارت رخ داد، تحقیق نخواهد کرد.

اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا نوشت: نرخ مرگ‌ومیر افراد تحت بازداشت آیس در مقایسه با دوره نخست ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ بیش از ۲ برابر شده و به بالاترین سطح خود در بیش از یک دهه اخیر رسیده است. از آغاز دوره دوم او، دست‌کم ۵۷ نفر در بازداشتگاه‌های مهاجرتی جان باخته‌اند؛ رقمی که بیش از ۲ برابر مجموع مرگ‌ومیر‌های ثبت‌شده در ۴ سال پیش از آن است. با وجود تکان‌دهنده بودن نرخ فعلی مرگ‌ومیر، این آمار همچنان شامل شمار دقیق قربانیان ناشی از قصور و بی‌توجهی در بازداشتگاه‌های آیس نیست، زیرا مواردی از مرگ‌های پنهان مانند مورد ترخو ریکانو در آن لحاظ نمی‌شود.

لغو الزام‌های حیاتی گزارش‌دهی موارد مرگ‌ومیر

فراتر از مرگ‌ومیر‌های ثبت‌شده در حین بازداشت، آیس به دلیل تغییر‌های اخیر در دستورالعمل‌های گزارش‌دهی، شمار فزاینده‌ای از موارد جان‌باختگان را پنهان کرده است. 

در سال ۲۰۲۱، وزارت امنیت داخلی آمریکا سیاستی فدرال را اجرایی کرد که آیس را ملزم می‌ساخت هرگونه مرگ‌ومیرِ رخ‌داده تا ۳۰ روز پس از آزادی از بازداشت را گزارش کرده و درباره آن تحقیق کند. اما با حذف این الزام‌های گزارش‌دهی، آیس خود را از پاسخگویی در قبال هزینه‌های انسانیِ ناشی از ناکارآمدی‌های پزشکی مصون می‌دارد. در نتیجه، آیس ترغیب می‌شود تا افراد بدحال را درست پیش از مرگشان آزاد کند و بدین ترتیب آمار رسمی مرگ‌ومیر را به‌طور مصنوعی تغییر دهد. در نهایت، حذف این معیار‌های پاسخگویی تنها باعث جسورتر شدن این نهاد برای ادامه فعالیت با حداقل شفافیت می‌شود و مهاجران بازداشت‌شده را در برابر بی‌توجهی و بدرفتاری‌های نظام‌مند، آسیب‌پذیرتر می‌سازد.

تداوم نظارت محدود و شرایط اسفبار در بازداشتگاه‌های مهاجرتی

اداره مهاجرت و گمرک آمریکا در هر روز، حدود ۷۰ هزار نفر را در شبکه‌ای گسترده شامل بیش از ۲۰۰ بازداشتگاه مهاجرتی نگهداری می‌کند. همگام با افزایش آمار بازداشت مهاجران، میزان مرگ‌ومیر در این بازداشتگاه‌ها نیز به سطحی بی‌سابقه رسیده است. 

با گسترش سریع بازداشتگاه‌های جدید در قالب سوله‌های انبارمانند و زندان‌های تعطیل‌شده، و همچنین افزایش ظرفیت پذیرش در تأسیسات موجود، این آمار فزاینده مرگ‌ومیر پرسش‌های فوری و جدی را درباره دسترسی مناسب به مراقبت‌های پزشکی، بهداشت، تغذیه و به‌طور کلی شرایط حبس و نگهداری مطرح می‌سازد.

در کنار رشد سریع عملیات بازداشت، دولت آمریکا به‌طور نظام‌مند سازوکار‌های کلیدی نظارت داخلی را در وزارت امنیت داخلی برچیده است. سازوکار‌های نظارتی محدودی که برای تضمین پاسخگویی در بازداشتگاه‌های مهاجرتی وجود داشتند، از جمله دفتر بازرس بازداشتگاه‌های مهاجرتی و دفتر حقوق و آزادی‌ها، عملا از بین رفته‌اند و راه‌های اساسی برای شکایات عمومی و پاسخگویی را بسته‌اند.

گسترش سریع بازداشتگاه‌ها، علاوه بر این نبود نظارت، عملیات آیس را که از قبل هم مشکل‌ساز بود، بیشتر تحت فشار قرار داده است. این آژانس به‌طور مداوم در تامین نیاز‌های اولیه انسانی کوتاهی می‌کند و روزانه ده‌ها هزار نفر را در معرض بی‌توجهی پزشکی نظام‌مند و خطرناک، شرایط بهداشتی غیرقابل قبول و مسکن ناامن قرار می‌دهد. برای بسیاری، این شرایط وخیم به بحران‌های پزشکی و مرگ و میر قابل پیشگیری منجر شده است. بدون اصلاحات نظام‌مند و نظارت مجدد، تعداد فعلی مرگ‌ومیر در داخل و خارج از بازداشتگاه تقریبا به‌طور قطع همچنان رو به افزایش خواهد بود.

شرایط محیطی و عملیاتی داخل بازداشتگاه‌ها به‌طور مستقیم در افزایش مرگ‌ومیر نقش دارند. ازدحام بیش از حد و کمبود کارکنان، شرایط خطرناکی را برای افراد در بازداشتگاه ایجاد می‌کند. شرایط غیربهداشتی به این معنی است که بیماری شایع است و چندین مرکز شیوع سرخک و سل را گزارش کرده‌اند که باعث قرنطینه‌های چند هفته‌ای شده است. برای افرادی که از قبل بیماری‌های پزشکی یا روانی دارند، زمان پاسخ کُند و مراقبت ناکافی می‌تواند بیماری‌های قابل کنترل را به فوریت‌های تهدیدکننده زندگی تبدیل کند. 

علاوه بر بی‌توجهی پزشکی، گزارش‌ها سوءاستفاده فیزیکی شایع، زور بیش از حد و حبس انفرادی را مستند می‌کنند. این شرایط فاحش و غیرانسانی، افراد را مجبور به ترک درخواست‌های مهاجرت و پناهندگی و امضای دستور خروج داوطلبانه به کشور‌های ثالث می‌کند.

انتهای پیام/