یادداشت مهمان_ حجت الاسلام احمدحسین شریفی استاد فلسفه: [یک] افلاطون و فارابی و بسیاری دیگر از فیلسوفان و اندیشمندان، از ایده حاکمان حکیم دفاع میکردند. یعنی معتقد بودند که حاکمان باید اهل حکمت باشند! یعنی کسی باید بر جمهور حکومت کند که جامع حکمت نظری و عملی باشد. و الا موجب سرگردانی جامعه میشوند! قدرت راهبری جامعه را نخواهند داشت. ناخواسته و نادانسته هم فریب میخورند و هم فریب میدهند! علیرغم آنکه بعضاً قصد خدمت به مردم خود را هم دارند، اما به دلیل ناآشنایی با حقیقت، موجبات ذلت مردم را فراهم میکنند!
[دو] از ویژگیهای بارز و کمنظیر رهبر شهیدمان این بود که یک «سیاستمدار حکیم» بود. حقیقتاً جامع حکمت نظری و عملی بود. همچون بنیانگذار انقلاب اسلامی، از عالم اندیشه و حکمت و فقه و اجتهاد به عالم سیاست آمده بود. به همین دلیل، استوار بود. نسخههای یک و دو و سه و … نداشت. سخن امروزش با سخن دیروزش متفاوت نبود. میدانست که دنبال چیست و چه باید کرد و چگونه باید عمل کرد. هرگز زمانزده و هیجانزده نشد. به همین دلیل توانست، کشتی حامل ملت خود را در میان طوفانهای پرتلاطم، نه تنها به سلامت عبور دهد بلکه ایران را به یک قدرت جهانی تبدیل کند.
[سه] اما مشکل بسیاری از سیاستمداران ما این است که بیمبنایند! به جرئت میتوان گفت: اغلب آنان حتی یک دور صحیفه امام را هم نخواندهاند! به همین دلیل، فهم درستی از انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی ندارند! حتی یک دور کتابهای شهید مطهری را هم مطالعه نکردهاند! و به همین دلیل فهمی بسیار سطحی از اسلام و ارزشهای اسلامی دارند! در نتیجه، عملگرایانی بیمبنایند! هیچ استواری و ثباتی ندارند! میخواهند خدمت کنند، اما چون عالم سیاست و قدرت و بنیانهای فکری نظامهای سیاسی رایج در دنیا را نمیشناسند، دائماً فریب میخورند! قصد خدمت به مردم را دارند اما بزرگترین خسارتها را به ملت تحمیل میکنند!