جام جهانی در سایه نسل‌کشی؛ از شمارش گل‌ها در مسابقات تا شمارش شهدا در غزه - حمایت آنلاین

فلسطینی‌ها با وجود بمباران‌ها و قطعی برق توسط رژیم صهیونیستی، بزرگ‌ترین رویداد فوتبال را در حالی دنبال می‌کنند که نگرانی شدید دارند که جهان آن‌ها را رها کرده باشد.

در غزه، جام جهانی مدت‌هاست که چیزی بیش از یک رویداد ورزشی گذرا بوده است؛ با نزدیک شدن به مراحل پایانی این مسابقات، مشخص است که حتی ۳ سال نسل‌کشی نیز شور و شوق غزه‌ای‌ها را برای این بازی از بین نبرده است.

با وجود تخریب گسترده خانه‌ها و محله‌ها، کمبود برق و اتصال اینترنتی ناپایدار، فلسطینی‌های نوار غزه تلاش کرده‌اند مکان‌هایی پیدا کنند که بتوانند دور یک صفحه نمایش جمع شوند تا بازی را دنبال کنند و حتی کمی رویاپردازی کنند و مهم نیست که تیم ملی خودشان به این مسابقات راه پیدا نکرده باشد.

بیشتر جمعیت غزه، دیگر خانه‌ای ندارند که بتواند مانند سال‌های گذشته با خانواده‌اش بنشیند و مسابقات جام جهانی را از تلویزیون تماشا کند؛ حالا، هر زمان که اتصال اینترنت برقرار شود، نگاهی اجمالی به هر مسابقه در تلفن همراه خود می‌اندازند و به لحظات زودگذری که آن‌ها را دوباره به زندگی سابقش متصل می‌کند، چنگ می‌زند.

یکی از فوتبالیست‌های غزه که در جام ملت‌های ۲۰۲۱ در قطر شرکت کرده بود، گفت: جنگ نه‌تنها فرصت پیشرفت در حرفه، بلکه هرگونه شباهتی به یک زندگی عادی را از من گرفت؛ وقتی جمعیت را در حال جشن گرفتن در ورزشگاه‌ها تماشا می‌کنم و مردم سراسر جهان را می‌بینم که از مسابقات لذت می‌برند، احساس می‌کنم که کاملا از جهان جدا شده‌ایم؛ آن‌ها گل‌ها را جشن می‌گیرند، در حالی که ما شهدا را می‌شماریم و امیدواریم که شب را به سلامت پشت سر بگذاریم.

آسیب‌های جنگ به این فلسطینی ساکن غزه فراتر از محدود فوتبال بود؛ در ژوئن سال گذشته، همسرش در حالی که به دیدار خانواده‌اش رفته بود، بر اثر اصابت ترکش ناشی از حمله هوایی رژیم صهیونیستی به شهادت رسید و این فوتبالیست فلسطینی را به تنهایی مجبور به بزرگ کردن ۲ دخترشان کرد.

وی گفت: بعد از شهادت همسرم، سعی کردم هم پدر باشم و هم مادر؛ هر روز به این فکر می‌کنم که چگونه به دخترانم غذا و آب بدهم و چگونه آن‌ها را از واقعیت‌های سخت اطرافمان محافظت کنم؛ این مسئولیت‌ها باعث شده است که آموزش آخرین چیزی باشد که به ذهنم خطور می‌کند، اگرچه فوتبال زمانی تمام زندگی من بود؛ وقتی مردم تماشای یک مسابقه را تمام می‌کنند، برای جشن گرفتن یا بحث در مورد نتیجه به خانه می‌روند؛ ما تلفن‌هایمان را کنار می‌گذاریم و به واقعیتی پر از ترس برمی‌گردیم؛ انگار ما در یک دنیا زندگی می‌کنیم، در حالی که بقیه دنیا در دنیای دیگری زندگی می‌کنند.

یک مادر ۳۵ ساله دارای ۴ فرزند که از محله شیخ رضوان در غرب شهر غزه به دیرالبلح در مرکز غزه آواره شده است، گفت که فوتبال زمانی گریزگاهی دلپذیر از فشار‌های زندگی روزمره بود؛ وی به یاد می‌آورد که چگونه قبل از هر مسابقه، همان رسم‌های کوچک را انجام می‌داد تا آن را به یک جشن ویژه تبدیل کند: تهیه یک فنجان قهوه فوری و یک کاسه آجیل مخلوط، سپس نشستن جلوی تلویزیون.

• بیشتر بخوانید:
• تحلیل حقوقی یک رویداد ویژه ورزشی؛ جام جهانی ۲۰۲۶ آینه تمام‌نمای نقض حقوق بین‌الملل و حقوق بشر
• میزبانی آمریکا از جام جهانی؛ امتداد جنگ و نسل‌کشی با همکاری فیفا

وی گفت: جنگ همه چیز را تغییر داد؛ دیگر برق یا اینترنت برای تماشای مسابقات وجود ندارد؛ حتی دیگر وقت نشستن جلوی صفحه نمایش هم نیست؛ هر چیزی که در مورد مسابقات می‌دانم از اخبار یا از گفته‌های دیگران است.

برای این مادر فلسطینی، آوارگی و جست‌وجوی روزانه برای آب، غذا و سرپناه، اهمیت فوتبال را کاهش داده است، به‌ویژه که وی وقت خود را به مراقبت از فرزندانش اختصاص می‌دهد؛ وی گفت: ما مجبور شده‌ایم به واقعیتی برسیم که در آن برآورده کردن نیاز‌های اولیه‌مان تمام توجه ما را به خود جلب می‌کند و جایی برای فکر کردن به چیز دیگری باقی نمی‌گذارد؛ حتی چیز‌های ساده‌ای که زمانی برای ما شادی می‌آوردند، اکنون دور از دسترس به نظر می‌رسند؛ فوتبال چیزی بود که به من اجازه می‌داد استراحت کنم و از تمام خستگی‌ها رها شوم، اما اکنون چیزی به نام استراحت وجود ندارد؛ تنها چیزی که به آن فکر می‌کنیم این است که چگونه زنده بمانیم و فرزندانمان را در امان نگه داریم.

این زن فلسطینی گفت: وقتی می‌بینم که مردم دنیا جام جهانی را تماشا می‌کنند در حالی که ما از آن محروم هستیم، احساس می‌کنم دنیا ما را ناامید کرده است؛ مردم به زندگی عادی خود ادامه داده‌اند و هیچ‌کس حاضر نبوده از هیچ چیز برای غزه دست بکشد؛ در نهایت، برای دنیا، ما فقط یک لحظه زودگذر همدردی هستیم که پس از آن همه به زندگی خود در امنیت بازمی‌گردند، اما ما کسانی هستیم که با درد زندگی می‌کنیم و هیچ‌کس واقعا آنچه را که ما از سر می‌گذرانیم، حس نمی‌کند؛ می‌خواهم دنیا ما را با همان توجهی که به ورزشگاه‌ها و مسابقات نشان می‌دهد، ببیند؛ چرا مردم نام بازیکنان فوتبال و آمار آن‌ها را می‌دانند، اما نام فرزندان ما یا خانواده‌هایی را که همه چیز خود را از دست داده‌اند، نمی‌دانند؟ پشت هر چادر و هر خانه ویران شده، داستان کسی است که زمانی زندگی عادی، رویا‌های ساده و لحظات شادی داشته است، قبل از اینکه جنگ آن‌ها را از آنها بگیرد.

محمد برکات، ستاره‌ای که زمانی در تیم ملی فوتبال ساحلی فلسطین ستاره‌ای نوظهور بود، دوران حرفه‌ای خود را نه به دلیل سن یا مصدومیت، بلکه به دلیل حمله هوایی رژیم صهیونیستی که در مارس ۲۰۲۴ در شهر خان‌یونس او را به شهادت رساند، کوتاه کرد.

محمد که در میان هواداران فوتبال در غزه به‌عنوان «شیر» شناخته می‌شد، یکی از موفق‌ترین بازیکنان فلسطین بود؛ وی عضو نخستین تیم‌های ملی فوتبال و فوتبال ساحلی فلسطین بود و در تیم شباب خان‌یونس نام خود را به جا گذاشت و به نخستین بازیکن غزه تبدیل شد که ۱۰۰ گل برای یک باشگاه به ثمر رساند؛ محمد در طول دوران حرفه‌ای خود، برای باشگاه‌های الصدقه، اتحاد خان‌یونس، الاهلی و خدمات الشاطی نیز بازی کرد.

برای خانواده محمد، فوتبال به یادآوری مداوم برادر و پسری تبدیل شده است که در سن ۴۰ سالگی جان خود را از دست دادند؛ برادرش، یوسف، ۴۵ ساله، می‌گوید اگر محمد امروز زنده بود، نخستین کسی بود که مشتاقانه منتظر مسابقات جام جهانی بود، آن‌ها را تجزیه و تحلیل می‌کرد و تمام جزئیات را دنبال می‌کرد.

محمد تنها کسی نیست که جامعه فوتبال غزه در نتیجه حمله رژیم صهیونیستی متحمل شده است؛ مصطفی صیام، دبیرکل انجمن رسانه‌های ورزشی فلسطین، گفت که اماکن ورزشی و بازیکنان عمدا هدف قرار گرفته‌اند.

وی توضیح داد: نیرو‌های اسرائیلی هزار و ۱۵ ورزشکار فلسطینی، ازجمله ۵۶۰ بازیکن و مربی فوتبال را کشته‌اند؛ در میان آن‌ها هانی المصدر، سرمربی تیم المپیک فلسطین، محمد برکات، عضو سابق تیم ملی فوتبال فلسطین، شادی ابوالعراج، دروازه‌بان تیم ملی فوتبال ساحلی فلسطین و محمد خلیفه، عضو تیم ملی جوانان فلسطین، حضور دارند؛ همین سرنوشت برای بسیاری از بازیکنان دیگر، استعداد‌های جوان و کودکانی که در آکادمی‌های ورزشی آموزش می‌بینند نیز رخ داده است.

طبق گزارش کمیته المپیک فلسطین (POC) و انجمن فوتبال فلسطین (PFA)، رژیم صهیونیستی تقریبا ۹۰ درصد از زیرساخت‌های ورزشی غزه، ازجمله استادیوم‌ها، باشگاه‌ها، ستاد‌های اداری در مجموع حدود ۲۶۵ مرکز را نابود کرده است که برخی از آن‌ها اکنون به‌عنوان پناهگاه‌های موقت برای خانواده‌های آواره استفاده می‌شوند.

بیشتر باشگاه‌ها و آکادمی‌های ورزشی نیز نابود شده‌اند، همانطور که ستاد‌های شورای عالی جوانان و ورزش، POC و PFA که تحت حمایت قوانین بین‌المللی و مقررات حاکم بر کمیته بین‌المللی المپیک و فیفا هستند، نیز تخریب شده‌اند.

صیام گفت: با توجه به مقیاس خسارت‌ها، احیای فعالیت‌های ورزشی سازمان‌یافته در داخل نوار غزه و بازسازی ورزشگاه‌ها و دیگر تاسیسات سال‌ها طول خواهد کشید و تا زمانی که اسرائیل به حمله‌های خود و محدودیت‌های سنگین خود در ورود مصالح ساختمانی ادامه دهد، غیرممکن خواهد بود.

به گزارش +۹۷۲، در برابر این واقعیت دردناک، مقام‌های ورزشی در نوار غزه در تلاشند تا رژیم صهیونیستی را پاسخگو نگه دارند.

یکی از ساکنان غزه لپ‌تاپی را در کلاس‌های درس مدرسه ابتدایی پسرانه تل‌الهوا حمل می‌کند و به دنبال سیگنال اینترنتی به اندازه کافی قوی می‌گردد تا بتواند بازی مصر و استرالیا را با دوستانش تماشا کند؛ این مدرسه که در غرب شهر غزه واقع شده، به پناهگاهی برای افرادی که به دلیل حمله‌های نظامی رژیم صهیونیستی و دستور تخلیه اجباری آواره شده‌اند، تبدیل شده است.

وی گفت: پهپاد‌های اسرائیلی دائما بالای سر ما هستند و هر لحظه ممکن است حمله کنند؛ به همین دلیل است که من مسابقات را اینجا در مدرسه تماشا می‌کنم، اما اتصال اینترنت ناپایدار است و باتری لپ‌تاپ من ممکن است قبل از پایان مسابقه تمام شود؛ اگر این اتفاق بیفتد، نمی‌توانم آن را شارژ کنم، زیرا برق وجود ندارد.

مصر پیروزی خود بر استرالیا را که پس از پایان بازی با نتیجه ۱-۱ در ضربات پنالتی تعیین شد، با نمایش همبستگی با فلسطین جشن گرفت؛ مربی تیم، در حالی که پرچم فلسطین را تکان می‌داد، در زمین قدم زد و این پیروزی را به فلسطینی‌ها و همچنین مصری‌ها تقدیم کرد.

این جوان فلسطینی گفت: آنچه همه را بیش از همه خوشحال کرد، تقدیم این پیروزی به مردم فلسطین بود؛ احساس کردم که این کلمات روحیه همه حاضران را بالا برد؛ این حرکت تاثیر عمیقی داشت و به مردم لحظه‌ای شادی و این حس را داد که آرمانشان هنوز در قلب دیگران زنده است و ورزش، حتی اگر فقط برای مدت کوتاهی باشد، می‌تواند مردم را متحد کند.

رئیس انجمن هواداران الاهلی در غزه، در کافه‌ای که ده‌ها هوادار دورش حلقه زده بودند، مشغول تماشای همان مسابقه بود؛ وی گفت: به محض اینکه داور سوت پایان را به صدا درآورد و پیروزی مصر را اعلام کرد، فضا غرق در تشویق و شادی شد و همه مانند یک خانواده بزرگ در آغوش هم جمع شدند؛ وقتی مربی مصر پیروزی را به مردم فلسطین تقدیم کرد، احساسات من از شادی صرف ناشی از یک پیروزی ورزشی به حس عمیقی تغییر کرد که ما در قلب مردم عرب حضور داریم؛ اشک را در چشمان برخی از حاضران دیدم؛ صحنه‌ای پر از عشق و همبستگی بود و این حس را، هرچند فقط برای چند ثانیه، به من بازگرداند که تنها نیستیم.

برخی از مجروحان و قطع عضوشده‌ها بر اثر نسل‌کشی رژیم صهیونیستی علیه غزه نیز از علاقه‌مندان به تماشای جام جهانی هستند؛ براساس آمار وزارت بهداشت غزه، حمله‌های رژیم صهیونیستی ۶ هزار نفر را دچار قطع عضو کرده که نیاز به برنامه‌های توانبخشی فوری و طولانی‌مدت دارند؛ کودکان ۲۵ درصد از این موارد را تشکیل می‌دهند.

از زمان اجرای به‌اصطلاح «آتش‌بس» در اکتبر گذشته، برخی از صاحبان کافه‌هایی که در جنگ ویران شده بودند، جایگزین‌های کوچکی را در چادر‌های اردوگاه‌های آوارگان غزه یا در امتداد ساحل بازگشایی کرده‌اند؛ چندین کافه اکنون مسابقات جام جهانی را پخش می‌کنند.

با ادامه کمبود برق و دسترسی به اینترنت هنوز غیرقابل اعتماد، هر پخش به یک چالش لجستیکی تبدیل می‌شود و نیاز به تمهیدات ویژه‌ای برای ادامه پخش تا سوت پایان دارد، اما با انجام این کار، آن‌ها به طرفداران فوتبال این فرصت را می‌دهند که فضای جام جهانی را تجربه کنند و لحظات شادی جمعی را به اشتراک بگذارند.

محمد مسعود، ۴۵ ساله اهل اردوگاه پناهندگان الشاطی که اکنون در غرب شهر غزه، آواره شده است، تمام بازی‌های جام جهانی را در کافه تماشا می‌کند؛ وی گفت: با وجود شادی که این کافه به همراه دارد، بسیاری از مردم غزه هنوز از تجمع در اماکن عمومی می‌ترسند؛ ممکن است به کافه حمله شود؛ در راه برگشت به خانه بعد از تماشای این مسابقه، هر چیزی ممکن بود منفجر شود.

انتهای پیام/