بازگشت بومرنگ جنایت نسل‌کشی رژیم صهیونیستی به اراضی اشغالی - حمایت آنلاین

اوایل این ماه، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی و نمایندگان به‌اصطلاح هیئت صلح توافق کردند که یک گروه کاری در مورد بهداشت و سلامت عمومی که هم اراضی اشغالی و هم غزه را تحت تاثیر قرار می‌دهد، تشکیل دهند؛ عضویت و ساختار عملیاتی دقیق آن هنوز علنی نشده است.

به گزارش الجزیره، به نظر می‌رسد که بالاخره مقام‌های رژیم صهیونیستی متوجه شده‌اند که پیامد‌های تخریب بی‌وقفه و مخرب محیط زیست غزه، سرانجام به اراضی اشغالی نیز خواهد رسید؛ بقایای سمی جنگ شامل فاضلاب تصفیه‌نشده و آوار آلوده اکنون برای سلامت عمومی در اراضی اشغالی نیز مشکل‌ساز شده‌اند.

غزه، اکوسیستم‌های مدیترانه‌ای، ساحلی و سفره‌های آب ساحلی را با اراضی اشغالی به اشتراک می‌گذارد؛ تخریب زیرساخت‌های برق و فاضلاب آن، روزانه بیش از ۱۰۰ هزار متر مکعب فاضلاب خام و تصفیه‌نشده را به دریای مدیترانه یا روی زمین وارد می‌کند؛ از آنجا که در این بخش از دریای مدیترانه، جریان‌های آب عمدتا از جنوب به شمال حرکت می‌کنند، این زباله‌ها به‌صورت مستقیم از ساحل به آب‌های اراضی اشغالی منتقل می‌شوند.

کارخانه نمک‌زدایی اشکلون در جنوب اراضی اشغالی به دلیل آلودگی بالای باکتری‌های مدفوعی ناشی از فاضلاب غزه، چندین بار مجبور به تعطیلی شده است؛ فاضلاب خام همچنین باعث شکوفایی جلبک‌های سمی می‌شود که سیستم‌های تصفیه آب شیرین‌کن را مسدود و آسیب می‌رساند و همچنین مناطق مرده‌ای را ایجاد می‌کند که در آن ماهیگیری معمولا انجام می‌شود.

سموم فاضلاب، فلزات سنگین و عوامل بیماری‌زا توسط موجودات دریایی محلی جذب می‌شوند؛ از آنجا که ماهی‌ها از مرز‌های دریایی عبور می‌کنند، غذا‌های دریایی آلوده خطر سلامتی مستقیمی را برای مصرف‌کنندگان فلسطینی و همچنین صهیونیست ایجاد می‌کنند؛ فاضلاب خام همان عوامل بیماری‌زای غزه را به محیط دریایی مشترک منتقل می‌کند؛ رانش آن به سمت شمال به‌صورت مستقیم بر شهر‌های ساحلی اراضی اشغالی تأثیر می‌گذارد.

اگرچه بعید است که آب‌های زیرزمینی آلوده به عوامل بیماری‌زا به منابع آب شهری اراضی اشغالی وارد شوند، اما همچنان می‌توانند بر سفره آب مشترک و محیط اطراف تاثیر بگذارند.

• بیشتر بخوانید:
• هشدار کارشناسان درباره فاجعه زیست‌محیطی و فروپاشی خدمات آب و فاضلاب در غزه
• منطقه فاجعه زیست‌محیطی؛ میراث جنگی مستمر علیه غزه

نمک‌ها و دیگر آلاینده‌های شیمیایی می‌توانند بسیار دورتر حرکت کنند و اغلب یک نگرانی بزرگ‌تر در درازمدت برای سفره آب زیرزمینی هستند؛ آن‌ها می‌توانند سیستم آب‌های زیرزمینی مشترک را آلوده کرده و کیفیت و قابلیت استفاده از سفره آب زیرزمینی را به مرور زمان برای آبیاری، کشاورزی و آشامیدن کاهش دهند.

رژیم صهیونیستی به‌تازگی شروع به انتقال بخشی از حدود ۶۰ میلیون تن آوار غزه به مکان‌های نامعلومی در داخل اراضی اشغالی و کرانه باختری کرده است که به‌طور بالقوه آلاینده‌های موجود در آن آوار را به‌صورت مستقیم به محل‌های دفع یا ذخیره‌سازی منتقل می‌کند؛ در هفته‌های اخیر، یورو مد مانیتور روزانه حدود ۱۰۰ کامیون صهیونیستی را که با آوار از نوار غزه خارج می‌شدند، ردیابی کرد.

آلاینده‌های منتقل‌شده ممکن است شامل فلزات سنگین مانند سرب، جیوه، کادمیوم و آثار دیگر فلزات یا بقایای مهمات تخصصی و همچنین ذرات فسفر سفید، مواد منفجره مصرف‌نشده، مواد شیمیایی صنعتی و الیاف آزبست گسترده از ساختمان‌های قدیمی پودر شده باشند؛ فلزات سنگین موجود در گرد و غبار و آوار ممکن است خواص سرطان‌زا، جهش‌زا، تراتوژنیک، نوروتوکسیک، نفروتوکسیک و تجمع زیستی داشته باشند و خطرات طولانی‌مدتی را برای سلامت انسان و محیط زیست ایجاد کنند.

آوار همچنین حاوی مواد بیولوژیکی، عوامل بیماری‌زا و مایعات حاصل از تجزیه بقایای انسانی و زباله‌های آلی انباشته‌شده و همچنین حشرات، جوندگان و دیگر ناقلان بیماری است؛ انتقال ذرات گرد و غبار خطرناک، الیاف آزبست و ذرات معلق از طریق هوا، کیفیت هوا را کاهش می‌دهد، در حالی که مهمات منفجرنشده پنهان در آوار می‌تواند باعث خطر انفجار و سمیت خاک شود.

هنگام مدیریت آوار ناشی از فاجعه بسیار آلوده، آژانس‌های بین‌المللی مانند برنامه محیط زیست سازمان ملل (UNEP) و مقام‌های منطقه‌ای محیط زیست مانند گروه کاری مدیریت آوار غزه (DMWG) تصریح می‌کنند که انتقال باید از پروتکل‌ها و رویه‌های عملیاتی سختگیرانه‌ای برای جداسازی خطرات، ازجمله توقف فوری تمام عملیات در صورت شناسایی بقایای انسانی، پیروی کند.

منتقدان تصریح کرده‌اند که تخریب مکان‌هایی که حاوی گور‌های دسته جمعی هستند، شواهد کلیدی جنایت‌های نسل‌کشی را از بین می‌برد، اما جدا از آن، این انتقال زباله‌ها بدون توجه به قوانین و مقررات بین‌المللی، سلامت مردم اطراف مکان‌های جمع‌آوری و دفع را به خطر می‌اندازد.

اگر هدف از این اختلاف ساختاری، محافظت شدید از مناطق آب‌های زیرزمینی اراضی اشغالی و انتقال بار بلندمدت آلودگی سفره‌های آب زیرزمینی و خاک به جوامع فلسطینی در کرانه باختری باشد، خطرات مربوط به کارکنان صهیونیست و همه مردم ساکن در آنجا، ازجمله ۷۰۰ هزار شهرک‌نشین غیرقانونی، را نادیده می‌گیرد.

این مشکلی نیست که فقط جنگ نسل‌کشی ایجاد کرده باشد؛ گروه‌های زیست‌محیطی مانند EcoPeace مدت‌هاست هشدار داده‌اند که محیط مشترک، وابستگی متقابل کاملی ایجاد می‌کند، به این معنی که بحران‌های انسانی و بهداشتی در غزه به صورت مستقیم سلامت عمومی اراضی اشغالی را به خطر می‌اندازد.

در سال ۱۹۹۰، شهردار سابق قدس اشغالی، اعتراف کرد که اداره‌اش به جز گسترش خطوط لوله آب و فاضلاب اولیه، کار چندانی برای قدس شرقی انجام نداده است.

حتی اگر رژیم صهیونیستی از نظر اخلاقی قادر به انجام مسئولیت‌های حقوق بشری خود به‌عنوان اشغالگر برای حل بحران بهداشت نباشد، باید درک کند که اگر پروتکل‌های زیست‌محیطی را به‌طور دقیق رعایت نکند، ساکنان اراضی اشغالی همان عواقبی را متحمل خواهند شد که فلسطینی‌ها متحمل می‌شوند، کسانی که رفاه آن‌ها را با سنگدلی و جنایت نادیده می‌گیرد.

انتهای پیام/