تحریم‌ها نباید بهانه خودتحریمی باشد | مجوزها و تصمیم‌های ناگهانی تجارت را گران کرده‌اند - حمایت آنلاین

حامد واحدی رئیس انجمن هلدینگ‌های ایران تاکید دارد همان‌طور که در نظر گرفتن برخی تسهیلات در دوره جنگ امکان‌پذیر بود و توانست به تسریع تجارت و تولید منجر شود، چرا این تسهیلات در زمان عادی مورد استفاده قرار نمی‌گیرند و شاهد بروکراسی‌ها پیچیده هستیم؟

واحدی طی سخنرانی خود در پنجمین همایش روز ملی تشکل‌ها که در اتاق ایران برگزار شد، گفت: تشکل‌های اقتصادی نه مهمان دولت و نه رقیب آن هستند و نباید صرفا به دبیرخانه‌ای برای صدور نامه و برگزاری جلسه تبدیل شوند.

وی افزود: تشکل اقتصادی حافظه جمعی یک صنعت، زبان مشترک فعالان آن، مرکز تجمیع اطلاعات و سازمان‌دهنده اقدام جمعی هستند.

واحدی خاطرنشان کرد: در شرایط عادی، نقش تشکل‌ها بیشتر به بهبود محیط کسب‌وکار مربوط می‌شود، اما در زمان جنگ این نقش می‌تواند به یکی از اجزای دفاعی کشور تبدیل شود.

رئیس انجمن هلدینگ‌های ایران بیان کرد: در جنگ، هدف نخست حفظ جریان غذا، دارو، انرژی و کالا‌های ضروری، هدف دوم جلوگیری از توقف کارخانه‌ها به دلیل کمبود مواد اولیه و هدف سوم حفظ قرارداد‌ها و بازار‌های صادراتی است.

وابستگی صادرات ایران فقط به چهار کشور همسایه

واحدی با اشاره به آسیب‌پذیری تجارت خارجی کشور گفت: ارزش تجارت غیرنفتی ایران در سال ۱۴۰۳ به بیش از ۱۳۰ میلیارد دلار رسید، اما بخش عمده صادرات غیرنفتی تنها به چهار کشور چین، عراق، امارات و ترکیه وابسته است. چنین تمرکزی در شرایط عادی خطرپذیر و در زمان جنگ بسیار خطرناک است.

وی تاکید کرد: تشکل‌ها باید نقشه دقیقی از مسیر‌های تامین و توزیع، انبارها، سردخانه‌ها و مسیر‌های ورود و خروج کالا داشته باشند تا در شرایط بحران بتوانند در حفظ جریان تجارت نقش مؤثری ایفا کنند.

رئیس انجمن هلدینگ‌های ایران با اشاره به مشکلات ناشی از تحریم‌ها و موانع داخلی گفت: تحریم‌های خارجی نباید بهانه‌ای برای خود تحریمی باشد.

واحدی توضیح داد: محدودیت‌های بانکی، بیمه‌ای، نقل‌وانتقال ارز و اعتبار اسنادی هزینه تجارت را افزایش داده است؛ اما تعدد مجوزها، تصمیم‌های ناگهانی، ناهماهنگی سامانه‌ها و پیمان‌سپاری ارزی نیز از مشکلاتی است که اقتصاد ایران پیش از جنگ با آنها مواجه بوده است.

چرا در شرایط عادی دولت کمک به رفع موانع نمی‌کند؟

این فعال اقتصادی افزود: اقداماتی که دولت در شرایط جنگ برای تسهیل تجارت انجام داد، از جمله تمدید مهلت‌های ارزی، امکان ویرایش ثبت سفارش‌ها و ترخیص درصدی، ارزشمند بود، اما این پرسش مطرح است که اگر در زمان جنگ امکان رفع این موانع وجود دارد، چرا در شرایط عادی نباید همین مسیر ادامه پیدا کند؟

واحدی گفت: عبور از جنگ باید با عبور از کاستی‌های پیش از جنگ همراه باشد. کارخانه فقط با چراغ روشن زنده نمی‌ماند و باید تجارت و زمینه‌های تجارت نیز فراهم شود تا اشتغال پایدار شکل بگیرد.

وی در پایان تاکید کرد: اگر دولت تشکل‌ها را شریک و همیار خود بداند، نقش آنها در سازماندهی و بازسازی اقتصاد در دوره پساجنگ بزرگ‌تر خواهد شد و بخش خصوصی می‌تواند به یکی از ارکان اقتدار ملی تبدیل شود.