به گزارش خبرنگار مهر به نقل از هلث دی نیوز، محققان هشدار میدهند که آنفلوانزا D و ویروس کرونای سگ به شدت از حیوانات به انسان منتقل میشوند.
محققان هشدار میدهند که نظارت بر این ویروسها کُند است. این امر یک نقطه کور خطرناک ایجاد میکند، زیرا هر دو ویروس نشانههایی از خود نشان میدهند که میتوانند برای شیوع گستردهتر در میان جمعیت انسانی سازگار شوند.
این همکاری تحقیقاتی شامل دانشمندانی از دانشگاههای تگزاس، فلوریدا و کنتاکی و همچنین دانشگاه ایالتی اوهایو بود.
«جان لدنیکی»، نویسنده همکار از دانشگاه فلوریدا، در یک بیانیه خبری گفت: «بررسی ما از مقالات نشان میدهد که این دو ویروس تهدیدی برای بیماریهای تنفسی برای انسانها هستند، اما اقدامات کمی برای پاسخ به آنها یا جلوگیری از عفونت ناشی از این ویروسها انجام شده است.»
از زمان کشف آنفلوانزا D در سال ۲۰۱۱، انواع زیادی از دامها و گونههای حیات وحش، از جمله خوکها، گاوها، طیور و گوزنها را تحت تأثیر قرار داده است. اعتقاد بر این است که این ویروس در بیماری تنفسی گاو نقش دارد.
اما این ویروس دیگر محدود به حیوانات نیست.
مطالعات نشان میدهد که تا ۹۷٪ از کارگران گاوداری در کلرادو و فلوریدا آنتیبادیهای این ویروس را دارند، به این معنی که در معرض آن قرار گرفتهاند.
در حالی که این عفونتهای انسانی هنوز علائم بیماری را ایجاد نکردهاند، دانشمندان میگویند که این ویروس به سرعت در حال تکامل است.
یک سویه خاص از آنفلوانزا D که اخیراً در چین یافت شده است، توانایی انتقال از فردی به فرد دیگر را به دست آورده است.
لدنیکی در یک بیانیه خبری هشدار داد: «اگر این ویروسها توانایی انتقال آسان از فردی به فرد دیگر را پیدا کنند، ممکن است بتوانند باعث همهگیری یا پاندمی شوند، زیرا اکثر مردم در برابر آنها مصونیت ندارند.»
ویروس دومی که دانشمندان درباره آن هشدار می دهند CCoV، ویروس کرونای سگی، است.
برخلاف SARS CoV۲، ویروسی که باعث کووید-۱۹ میشود، ویروس کرونای سگی معمولاً باعث مشکلات معده در سگها میشود. اما گونههای جدیدی در حال ظهور هستند که سیستم تنفسی انسان را هدف قرار میدهند.
مواردی در مالزی، تایلند، ویتنام و حتی آرکانزاس ثبت شده است. در برخی موارد در جنوب شرقی آسیا، این ویروس با بیمارانی که به دلیل ذاتالریه بستری شدهاند، مرتبط بوده است.
از آنجا که بیمارستانها به طور معمول آزمایش کرونای سگی انجام نمیدهند، تعداد واقعی موارد انسانی ناشناخته است.
محققان تأکید میکنند که فقدان تشخیص و واکسنهای قابل اعتماد، این عوامل بیماریزا را به تهدیدی بزرگ برای سلامت عمومی تبدیل میکند.
آنها نتیجه گرفتند که حتی دادههای محدود موجود نیز جای نگرانی دارد و آزمایشهای تشخیصی بیشتر و سیستمهای نظارتی و اقدامات متقابل بهتری مورد نیاز است.